کاروان شهدای گمنام میزبان دیار سبز مازندران

هوا رو به خنکی می‌رفت که شهدا به مازندران رسیدند و مهمان آملی ها شدند، هوا سرد بود، اما گرمای عجیبی در دلهای مردم شهرستان محمودآباد موج می‌زد. گویی بهاری ناگهانی در پاییز نفس‌های آخر خود، شکفته بود.

با ورود ۱۰ شهید خوشنام ایران جان، به مازندران از جاده هراز در صبح دوشنبه ۲۶ آبان‌ ‌ماه ۱۴۰۴ مازندران ، کاروان شهدایی میهمان مردم آمل شد و تشییع با شکوه در آمل برگزار شد.

شامگاه دوشنبه ۲۶ آبان دو تن از این شهدا سهم مروم خونگرم‌محمودآباد و سرخ رود شدند تا مردان و زنان این سرزمين برای فرزندان شان پدری و مادری کنند و اینچنین شد که زنان محمودآبادی، وارثان رسم دیرینه این سرزمین، به تکاپو افتادند.

آنان نه اسلحه به دست داشتند و نه در خط مقدم حاضر شده بودند، اما می‌دانستند چگونه از فرزندان رشید میهن با شکوهی وارسته استقبال کنند.

شبستان عشق

در حرکتی هماهنگ و دل‌نشین،”خنچه‌ها” آراسته شد. زنان، این نگهداران آتشین سنت‌های ناب، به رسم اجدادشان، مجمع بر سر گرفتند. خنچه‌هایی که زمانی مظهر برکت و شادی در عروسی‌ها بود، اینک به نماد عزت و سپاس در آستانه شهدا تبدیل شد.

صف های منظمی از بانوان تشکیل شد و فضا را از عطر حضور خود و عطر بهشت آوردگانش، معطر کردند. گویی هر خنچه، گلی بود بر مزار عشق و هر مجمع، پرچمی از وفاداری.

کاروان نور

پیکر پاک شهدا،در میان این دریای از ایمان و اشک، از مصلی محمودآباد به حرکت درآمد و جمعیت اندک اندک و با احترام، کاروان را همراهی می‌کردند تا اینکه مسیر به سمت مصلی سرخرود ادامه یافت.

گویا فیض حضور این عزیزان، تنها به یک شهر تعلق نداشت و مردم سرخرود نیز می‌بایست سهمی از این برکت می‌داشتند.

هیاهویی در کار نبود؛ تنها زمزمه ذکر، دعا و صدای گام‌هایی بود که عاشقانه، میهمانان خویش را بدرقه می‌کردند. فضای شهرستان، دیگر نه با باد پاییز، که با “عطر خوش” نام و یاد شهدا آکنده شده بود.

و اینگونه، روزی دیگر در تاریخ محمودآباد ثبت شد؛ روزی که زنانش، با هنرمندیِ عشق، نقشی جاودانه بر تارک وفاداری و مردانگی شان زدند و ثابت کردند که پاسداری از آرمان شهدا، خود بزرگ‌ترین جهاد است.

و قرار است این شهدا در روز شهادت بی بی فاطمه زهرا سلام الله علیها در نقاط مختلف مازندران خاکسپاری شوند.